Bella en Loesje

Een poos geleden kreeg ik een bijzondere vraag, of ik een urn wilde maken voor een overleden huisdier. Natuurlijk moest het helemaal passen bij het karakter van het beestje, en niet minder belangrijk, passend bij het gevoel van de vraagster!

Ze vertelde me over Loesje, over hoe ze van de lente hield, van vlinders opeten, spinnen en langpoten vangen, egels kijken en op warme dagen lang buiten blijven.

Het eindresultaat was licht en luchtig, in de kleur van de Lente. Ik zocht naar een passende kleur Japans zijdevloei, dit paste helemaal bij de zachtheid van het verhaal. We zochten samen een afbeelding die haar aan Loesje deed denken, en met haar naam in sierlijke letters was het geheel compleet.

Voor Loesje was er nog een geliefd huisgenootje heen gegaan, Bella. Ook voor haar mocht ik een urntje maken. 

Bella was een prinses, voor haar kozen we ook Japans zijdepapier, maar nu in roze. Je ziet haar zo zitten in de vensterbank, zoals poezen kunnen doen. Een zelfverzekerde prinsessen uitstraling, schoonheid en aandoenlijke poezen/arrogantie. 

Nu zijn de meisjes dicht bij elkaar, ieder zoals ze was. Een zachte herinnering in warme omhulling.

Alles wat ik maak heeft voor mij meer waarde dan alleen het materiele. Er zit altijd een deel van mezelf in, door de vorm, het materiaal en alles wat een ontwerp maakt tot wat het is. 

Bij deze bijzondere vraag was het heel belangrijk dat het gevoel van iemand anders meegenomen werd in het proces van het maken. Het is niet zomaar iets, het overlijden van een huisdier. 

Meedenken, vertellen, het gevoel delen dat je bij je maatje had is essentieel om bij een ontwerp te komen dat echt past bij dat wat er was. Je sluit iets af, maar je herinnering mag zo verpakt worden dat je er met liefde naar kan kijken. Het verdriet wegnemen doet dat niet, maar ik hoop van harte dat het verzacht.