Papa

Mijn vader, hij is er al een hele tijd niet meer. Die hele tijd lag er in een doosje een beetje as, waar ik iets mee ging doen. Tot voor kort had ik weinig idee wat precies. 

Niets leek goed genoeg, mooi genoeg.

Naast dat doosje met as lag (ook al een hele tijd) een prachtig stukje hout. 

Na het overlijden van mijn vader strooiden we een deel van de as uit in het bos, waarvan ik uit betrouwbare bron heb vernomen, hij ook verwekt is.

Het stukje hout komt uit dat bos, wanneer ik ga hardlopen kom ik altijd wel iets moois tegen. En soms ligt dat jaren te wachten op een bestemming.

Het leven van mijn vader ging niet altijd over rozen. De nodige bittere verliezen van geliefden tekenden en vormden zijn levensloop.

Hoe ouder ik word, hoe beter ik hem begrijp.

Mijn vader hield van de natuur. Zijn lievelingskleur was groen (ook de mijne). Naast zijn positiviteit, zijn vermogen iets te maken van wat er (wel) was hij een verbinder.

Ik verpakte zijn as in een ronde vorm, van papier uiteraard. Het papier symboliseert de zachtheid, de gerafelde draden de verbinding.

De foto die ik erbij uitzocht is van de 14 of 15 jarige jongen die mijn vader was tijdens de tweede wereldoorlog. De geschiedenis van deze foto ken ik helaas niet, maar op de achterkant staan door mijn vader geschreven woorden.

"Dein immer an dich denkenden freund Hugo"

Zachte woorden van vriendschap, die er altijd gebleven zijn.

Twee weken voor zijn (onverwachte) dood vertelde hij me welke woorden er op zijn rouwbrief moesten staan:

"Denk aan me in vreugde, niet in verdriet. Denk je aan me in verdriet, gedenk me dan liever niet."

Bij deze papa, met een brede glimlach,.