Fluitekruid

De site is bijna presenteerwaardig, blogpost plekje ingericht, en wat ga ik nu als eerste hier vertellen?

Er is zoveel wat ik wil delen over herinneren en verlies.

Er zijn zoveel verhalen, inspiratie is overal, iedereen heeft op zijn tijd te maken met verlies, iedereen heeft herinneringen aan iets wat hij/zij liefhad.

Een partner, een kind, een familielid, een vriend of vriendin, je huisdier…

Maar ook het verlies van je baan, je gezondheid, of de gezondheid van een naaste, verlies van toekomstperspectief doordat het leven anders loopt dan je had verwacht.

Al vanaf mijn kindertijd heb ik een soort lijntje met eindigheid.

Het kerkhof in het nabijgelegen bos was een plek waar ik heerlijk kon ronddwalen en fantaseren over de teksten op de grafstenen. Het begin en het einde in steen gebeiteld. Die twee rijtjes met getallen waren het bewijs dat iemand er geweest was. Wie was dat? En wat gebeurde er onder die zware steen?

Bij uitvaarten vroeg ik me af of dood echt dood was? 

Ik groeide op binnen het apostolisch genootschap, daar had iemand bedacht dat als je dood ging, het maar het beste was anderhalf uur lang te benoemen hoe geweldig je binnen de gemeenschap had gediend. Maar dood was weg, en ben maar dankbaar voor alles.

 Boek dicht en door, je had elkaar nog. Zing een lied en ben blij, ook als je niet blij bent. Geen graf, een urn heb ik nooit ergens gezien. 

Best troosteloos. 

Toen ik later andere uitvaarten meemaakte, hoopte ik vurig dat er toch een hiernamaals was. Ik ben er nog steeds niet uit, maar ik hou van de vele verschillende denkwijzen over de dood. Vertel het me, en ik hang aan je lippen. 

Ik ben lastig te overtuigen, maar geloof me dat ik een feestje maak van mijn uitzwaaidag.

Sinds het ontstaan van Kommes, praat ik nog vaker over sterven en afscheid dan voorheen. Er zijn mensen die mij niet meer willen spreken omdat ze denken dat ik ze de dood in praat. Grapje. (denk ik)

Gisteren stond ik bij de bushalte een foto te maken van fluitekruid dat naast het bushokje groeide. Een vriendelijke Mevrouw die langsliep vroeg wat ik aan het doen was.

Ik vertelde haar dat fluitekruid èèn van mijn lievelingsbloemen is en dat ik hoop dat ik ooit sterf in dit jaargetijde zodat mijn uitvaart daarmee versierd kan worden. 

Toen ik het zei dacht ik, ik begin gewoon met een vreemde over mijn uitvaart, en wilde sorry zeggen.

Tot mijn verbazing vertelde ze me vrolijk dat ze vroeger veel fietste en altijd ging fluiten als ze fluitekruid zag groeien in de berm.

En dat ze ook heel blij werd van meidoorn, de geur, zei ze, dat is mijn geur.

Ze schrok niet van mijn woorden, maar vierde het leven met me mee. Gewoon eventjes, terloops. We wensten elkaar een mooie dag. Als ik de Meidoorn ruik, denk ik vast aan haar. Voor nu heb ik er een mooie herinnering bij.

Dankjewel Meidoorn Mevrouw.